İtalyan futbolcuların durumu farklı: Taktiğin, tutkunun yerini aldığı durumlar var.

İtalyan futbolcuların durumu farklı: Taktiğin tutkuyu yendiği oldu. Bir zamanlar Serie A, taktiksel zeka ve yeteneklerin simgesiydi. Juventus bile, kağıt üzerinde rakibine yenilse bile, maçları kazanmayı başarabiliyordu. Ancak bugün İtalyan futbolu, aşırı temkinli olmakla suçlanıyor. Bu durum, yetenek eksikliğinden kaynaklanmıyor; felsefenin değişmesinden kaynaklanıyor. “Katenaço” uzun zaman önce evrimleşti: Savunma sisteminden, tam kontrol sistemine dönüştü. Günümüz İtalyan antrenörleri, düşük bariyerler, disiplin ve risklerin en aza indirilmesine odaklanıyorlar. Bu durum, kulüp maçlarında istikrar getiriyor; ancak milli takımlar düzeyinde bu durum, o efsanevi oyunları ve unvanları yaratan o öngörülemezliği ortadan kaldırıyor. Genç yetenekler giderek daha fazla Premier League ve Bundesliga’ya gidiyorlar. Burada, dik yapı, yüksek baskı ve risk alma yeteneği önemli. Evde kalan oyuncular ise daha zayıf hale geldi; artık farklılar oldular. Disiplin korundu, ancak o o “fantezi” kayboldu; artık sadece sert sistemlerle maçlar kazanılıyor. Eski gücüne geri dönmek için İtalya’nın kendi futbol okulundan vazgeçmesi gerekmiyor. Sadece modern futbolun ritmine uygun hale getirmesi gerekiyor: Son vuruşlarda cesaret katmak, kritik anlarda bireyselliğe güvenmek ve hatalardan korkmamak gerekiyor. Pratiklik harika bir temeldir; ancak yaratıcılık olmadan ev yapılamaz. İtalyan futbolcular hala sahada acı çekmeyi biliyorlar. Şimdi onların tekrar hayal kurmayı öğrenmeleri gerekiyor.